Çok sustum hiç bu kadar cesur olmadım
Hiçbir zincir vurulmadı, kırmadım
Bir gözünüm gördüğünü diğerinden sakladım
Bir kulağımdan giren diğerinden gitti, unuttum
Ama bu gün her şey nakış, nakış belleğimde
Bir elimde sevgi yumağının ucu duruyor
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta