Bu öğlen yine netameliydim...
Hastalıklar ve acılar yine üzerimdeydi,
Yine de içimde çocuksu bir kıpırtı ve ümit vardı.
Yaşamak güzel şeydi; vesselam.
Belki yarın olmayacak,
Ya da şu an son nefesimi vermek üzere olabiliriz.
Behemehal, tüm gücümüzle yaşamaya çalışmalıyız ;
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta