Adını bilmediğin çiçekler topluyordun yakana
Sahipsiz paketlerini,
Uzak garlarda açıyordun,
Serin gövde yaşayıp
İyotlu tuz basıyordun denize,
Ardından masum sanık gibi,
Acından utanıyordun.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta