Cephe Cephe Atatürk

Selanik bağrında, bir ışık yandı
Vatanın aşkına, orada kandı
Hürriyet fikrini, ruhuna bandı
Gençliğe erdi bak, Mustafa Kemal.

Trablusgarp çölü, toz ile duman
Şerif Bey adıyla, vermedi aman
Gözünden vuruldu, o zorlu zaman
Çölleri aştı bak, Mustafa Kemal.

Çanakkale geçilmez, tarihe yazdı
Anafartalar’da, siperi kazdı
Düşmanın oyunu, orada bozdu
Destanı yazdı bak, Mustafa Kemal.

Sina ve Filistin, yanıyor kordu
Yıldırım olup da, orduyu kurdu
Halep’in önünde, düşmanı durdu
Suriye’den döndü, Mustafa Kemal.

Bindokuzyüzondokuz, Samsun’a vardı
Karadeniz o an, dalgayı yardı
Milletin ufkunu, ümitler sardı
Meşale yaktı bak, Mustafa Kemal.

Sakarya boyunda, şahlandı atı
Çizildi düşmanın, o kara bahtı
Yıkıldı gitti bak, sultanın tahtı
Cumhur’u kurdu bak, Mustafa Kemal.

Harf geldi cehalet, maziden sildi
Köylüsü kentlisi, kıymetin bildi
Muasır medeniyet, en büyük dildi
Öğretmen oldu bak, Mustafa Kemal.

Otuz sekiz yılı, sarardı soldu
Dolmabahçe Saray, hüzünle doldu
Saat dokuzu beş, o vakit oldu
Hakk’a yürüdü ah, Mustafa Kemal.

Anıtkabir taşı, sanma ki soğuk
Sevdamız gür bizim, değildir boğuk
Yüzyıllar geçse de, sevgisi doruk
Kalplerde yaşıyor, Mustafa Kemal.