Gürlüyor arş, gidiyor kadın, sızıyor tam dudağına ulaştığımda gerçekler, kaçak olmuş anılar, öyle bir kaçakki artık bir hain ve cephemi açık bıraktı taarruza, siperimde süngümle beklerken gözüm ilişti parçalamış koya, sandallarıyla kurtulmaya çalışan askerlerin madalyonları düştü suya, şimdi anlattıkları savaşa kim inanacak.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta