Cennet İkimize Kalsın Şiiri - Elif Akçasarı

Aldatılan insanlar var, aldatan insanlar var.
Aradaki harf farkına bak, birde acı farkına..
Biri yaptığı işin zevkine varırken bir diğeri sanki onun bedelini ödercesine acı çekiyor.
Çektiği acının bir anlamı yok, çıkmaz sokak misali.
Tıkanıp kalana kadar yada geberip gidene kadar çekiyor o acıyı.
Nasıl senin için beni aldatmanın bir önemi yoksa, seni seviyor olmamında aynı şekilde bir önemi yok.
İkisinden de zevk alıyorsun, başın göğe erecek utanmasa.
Yanımda değilsin, hayatımda değilsin.
Hatta hayatına girmediğin tek kadın olduğumu iddia edebilirim.
İşte gözümde bu kadar diptesin..
Ama gözümde sadece, kalbime bir sorsana.
Sol yanım seni düşünmekten kendini unutmuş bir halde, kalbim atma işini bırakıp sessizce bekliyor.
Ve geriye kalan mecaliyle seni seviyor..
Bak bunu söylerken artık utanmıyorum, yapacak bir şeyim kalmadı.
İnkar edemem, odamın duvarları resimleriyle doluyken bunu inkar edemem!
Görmezden geliyorum çoğu zaman.
Pisliğe o kadar aşina olmuşum ki, resimlerine baka baka bu odada baska adamlarla yatabiliyorum.
Sonra utanıyorum!
Kendimden değil, senden.
Beni onların kollarına iten sendin.
Tanrı bir kenara bıraksın şimdi kıyameti alameti.
Biraz buraya bakması lazım, elinden düşürmüş cehennemi senin gözlerine.
Baktıkça alev alıyor sanki her yanım, aydınlanıyorum gözlerinde.
Canım yana yana aydınlanıyorum.
Ve bak diyorum, daha fazla bak!
Cehennemi gözlerinde yaşamalıyım, cennet ikimize kalsın..