Cennet Bağın Terk Eyledim

Cennet bağın terk eyledim, ayrılık oduna girdim
Aslım bilip toprağa, kibir libâsın bürünmedim

Bir lahza Havvâ’dan ırağ, can evime dağlar çöktü
Ayrılık bir nefes imiş, bana yıllar yılı çöktü

Andan ayrı dirliğim, dirlik demez adına katılmaz mı
Can bedende olsa dahi, ruhsuz ceset sayılmaz mı

Pişmanlık oldu azığım, gözyaşım aktı su gibi
Bu yaş ile yıkamadım, gönlümdeki pası kiri

Bir adım affa varayım, yüzüm yere süreyim dedim
Rahmet kapısı açıldı, ben yine de yetemedim

Secde eden baş değil, gönül yere inmelidir
Gönül kibirden arınmazsa, secde eksik bahanedir

İlim bir nurdur amma, edep olmazsa sönedir
Edep tacın giymeyenin, başı daim bendedir

Ey okuyan bu kelâmı, kıssamdan hisse alasın
Bir anlık gaflet ile, ebedî yurt kalasın

Ben düştüm ibret olsun, sen düşmeden uyanasın
Uyananlar kervanına, can ü gönülden kanasın