Cennet Şiiri - Fikret Adımol

Bir serçe kondu boş bir banka,
denize karşı durdu, yorulmuştu.
Sevgilisi geldi yanına,
koklaştılar, öpüştüler, ötüştüler,
bir kedi pençesiyle
kanadılar, uçamadılar, öldüler.
O bir kedi ve kendine tabi,
et yemeli doğası gereği.
Benim romantik bulduğum
kuş resitali
bir kedinin öğle yemeği.
Kuş uçmaya gecikti,
kedi çok dakikti,
kimse suçlu değil,
kader geliyorum demedi.
Kuşlar kaderine yenildi,
kedi kısmetini yedi.
İnsan yok ya manzarada
kedi de kuşlar da
cenneti hak etti.
Canlıya ölüm kesinken
insana cennet ihtimaldi...