Cenk-i Ebediyyet Şiiri - İbrahim Orhan

Kedi köpek gibi yer âdem birbirini,
Sevda unutulur, menfaat alır yerini.
Bir bakışla yanar aşk, gönül ateşine,
Sonra kül olur, susar kendi sesine.

Kalpte sevgi değil, çıkar hüküm sürer,
İnsan insana ayna değil, yüzüne güler.
Bir gülüşte cennet sanır, ardından cehennem,
Aşk bile ticaret olmuş, pazarda dirhem dirhem.

Yalnızlık en sadık dost kalmış sonunda,
Kâinat susar, kalp ağlar ayrı bir yanda.
Belki bir gün döner insan özüne,
Yeniden döner belki sevdayla sözüne.

Ama bir aşk var, delilikle beslenen,
Kediyle köpek gibi, yan yana düşlenen.
Kavga eder gönül, sonra sarılır sessizce,
Belki gerçek aşk budur, imkânsızca ve gönlünce.