Ne kılıf kaldı
Ne kaşık ne yorgan ne tabak
Ağzımızdan günleri düşürdüğümüz yok
Bir ayak çukurda umutlar yatalak
Ha bir gün yaşamışın ha bir asırdan çok
Geldiğin gibi gidişin dönüşün muhteşem
Elinde avucunda ne varsa daha ne desem
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta