Çengelköy’de bir sabah, sis
Boğaz’ın tenine dokunur,
yavaşça, bir sevgilinin gölgesi gibi dans eder.
Yüreğimde demirden bir irade,
parlar, kırık bir aynada dünya uyanır.
Kaldırım taşları fısıldıyor,
her adımda bir zafer,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta