Duvarları parçalayan ağıtlar yükseliyordu cenaze evinden kimi kendine ağlıyordu kimi kendi kaybettiğine en yüksek feryad eden en çok üzülenmiydi, kapı ardını siper edip kendine rutubetli duvarlara gôz yaşını silenin acısı dahamı azdı diğerlerine gôre, ôlen herkesi birleştirdi aynı acıda, tıkadı kulaklarını çıt çıkarmadan girdi kayıp giden yaşamının koluna, akıp gitti unutulanlar kervanına.
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta