Cenaze evi Şiiri - Yorumlar

Duvarları parçalayan ağıtlar yükseliyordu cenaze evinden kimi kendine ağlıyordu kimi kendi kaybettiğine en yüksek feryad eden en çok üzülenmiydi, kapı ardını siper edip kendine rutubetli duvarlara gôz yaşını silenin acısı dahamı azdı diğerlerine gôre, ôlen herkesi birleştirdi aynı acıda, tıkadı kulaklarını çıt çıkarmadan girdi kayıp giden yaşamının koluna, akıp gitti unutulanlar kervanına.