Cemre-i Güz Şiiri - Ömer Altun 2

Sıralı göklerin varlığını bildiğim günden beridir aşka inanışım
Yaşım Nuh'un gözlerinden gelir
Ateşim İbrahim'i yakmayan cinsten
Adaklık adına İsmail'denim...

Mahzun günaydınların serzenişinde tebessümlerim recmedildi
Tebessümlerine gün tutulduğu anlar…

Yokluğun hezimetini karar iken suyun yansımasına
Yüzümün sancılı hatlarından okundu hüznün
Yıkadıkça tuzlu yağmurlardan yüreğimi
Hapis edilmiş kuşlar gibi çaresizliğim çarptı karaya…

Kör hançerlere mühürlü yüreğim
Hasretin kederimin ay ışığı…

Yüklenirken turnalar hasretimi
Mevsimsiz firaklar ile toprağı yarıp filizleniyorum
Hasretin kokusu yükseldikçe nasırlı ellerimden
Hülyaların yükseliyor simadan...

Kırıldı kalbim kemiklerim sükût etmekten
Sen azığı bitmeyen yangınım nabzı...

Sırra kadem bastıran gözlerin ruhuma veba
Soldu ay ışığı nezaketinde yakama iliştirdiğin karanfiller
Hissedince avuçlarım soğukluğunu
Yokluğunla küllendi asumanım…

Sesin tınısına göç yolunu tuttu bulutlar
Rüzgâr alabildiğince nefesin…

Varlık ve yokluk hudutlarında
Bakışlarına susayıp düşlerinle gideriyorum hasretimi
Ar’af noksan kalır sevdam ile hasretimin arasında
Takdim ettikçe bakışlarımın elemini
Şakaklarımda yuvalandı aklar
Eser iken efil efil hasretin tan vakti rüzgârları
Göğsüm ıslah edilmez feryatlarında filizlendi aşk
Gelmeyişlerin gülüşeninde mahzun oldukça dil
Kırıldı gönlüm sütunları
Ey müjdeler kapısı, bahar cemresi..!
Sabıkalı sevişlerin kapı aralığında rehin
Sensiz sinemde yükseliyor firak dağları
Hadi gel bekletme
Güz sancısı iliklerimde bahar
Gayzerler sızıyor gönlüm mecralarında
Cancağızım ciğerlerimi kustum anmaktan seni…