Dün bir cemre düştü havaya
Uyandı bağ ile bostan
Kışın susturduğu kuşlar
Ses verdi yeniden candan
Ayaz çözüldü dallardan
Kar sulara karıştı
Kurumuş çatlak toprakta
Yeşilin tonları yarıştı
Güneş daha bir sıcak şimdi
Yel daha bir yumuşak esiyor
Kara sabrı öğreten mevsim
Yerini artık umuda veriyor
Tomurcuk titrer dalında
Bir müjde saklar içinde
Her cemre bir diriliştir
Can var toprağın kalbinde
Uykudan kalkar tabiat
Can bulur her bir zerre
Rabbim’in kudret nişanı
Düşer gökten müjdeli cemre
Irmak çözer buzdan zincir
Çağlar sevinçle taşarak
Dağların suskun yamaçları
Uyanır güneşe bakarak
Tarlada sabanın izi
Toprakla yeniden konuşur
Kara kışın yorgunluğu
Bir sıcak nefesle savuşur
Çoban kaval üfler yine
Ses yayılır ovaya bayıra
Bir cemre düşer insanın da
Üşümüş gönül yuvasına
Kış ne kadar sert olursa
Bahar o kadar müjde demek
Her düşen cemre aslında
“Umudunu kaybetme” demek.
19 ŞUBAT 2026 ALİ BALABAN
Kayıt Tarihi : 20.2.2026 16:38:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!