Cemre Şiiri - Ayşe Uçar

sepya renginin ulvi ağırlığını kucaklayarak
sarı duvarların eprimiş beyazından geçti gece
istinatlı duruşuyla rüzgârların öfkesini kırdı
pencere

güzün kasvetli efsunundan nasiplendi tüm duygular
solgun yüzlerin gergefine işlendi hüzünlerin aritmetiği
içimin karanlığını tarayan aynalardan kazınarak yürürken
isimsiz şiirler doğurdum gözpınarlarımın oyuk çukurlarından
ve yalnızlığı bir başıma besledim göğüs pınarlarımdan
hayat çoğu zaman anlamsız ve çözümsüz oyunlar
sundukça önüme

ters düştüm aklımla kendimle
sulandırıp uysal yönlerimi
savaştım etimle kanımla canımla başkaldırdım
haksızlığın çirkefliğine zorbalığına

oysa savaşmak yeterli değildi
mintansız bir ceket gibi sırıtıyordu üstümde
zümrüt yeşili bir bohçaya gizlenmişti kelebekler
uçmak için baharı ve cemrenin havaya suya toprağa
düşmesini hissetmeli

beklemeliydi

Tanrı’nın dokunuşunu ay’a güneşe
bulutlara rüzgârlara hayata her şey güzel olurdu sonunda
direnç kalelerinin kapısı açıldığında güvenle teslimiyet şarttı kendine
her şey olması gerektiği gibi olurken

-haklıysan inancın ve ruhun buluştuğu yerde

hayat gökyüzü gibidir

cesaretle baktıkça ve korkusuzca yaşadıkça
sevgiyle ruhla derinleşen
öyle işte

911202505:52
aylardan Kasım