Geceler.
Güneşin paydos ettiği, sabahın artık mesaisini bıraktığı zaman,
Bütün günün yorgunluğunun tan vaktinde,
Simsiyah varlıklarıyla dert ortağımız onlar.
Kimi düşünürsek düşünelim
Kimi unutursak, kimi hatırlarsak
Gece yanımızda olan yegâne cemaldir.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta