Bir avuç ekmek kırıntısı
Bir avuç gözyaşı getir dolu dolu,
Komaz bana hiçbir yoksulluk
Ben ki, dünyanın derdini yemiş, kederini içmişim
Anamdan acılı
Buluttan sancılı gözlerin nerelere yağıyor ?
Bir tek onları özlemişim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta