bu son kez yaralarını sarışlarımdır hıçkırıkların
son kez izleyişimdir martıların masum isyanını
kim bilir kaç kötürümü itlaf eyledin benim gibi
kim bilir kaç rüya turab oldu ıssız karanlığından
kim bilir kaç karanfili mateme bürüdün sorgusuz
şimdi cellad görünüyorsun bana ısırgan tadında
her sokak küçük bir urgan,bağlamış kalbime bu şehri
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




slm
iki şiirinizi okudum. çok güzel yazmışsınız tebrik ederim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta