Celladıma Sarıldıgım Yer Şiiri - Asya Öz ...

Seni affetmek,
kendime yapacağım en büyük ihanettir.

Çırpınmaktan,
kendimi sana anlatmaktan,
aynı şeyleri
aynı yerimden kanatmaktan
yoruldum artık.

Ben sana koşar adım geldikçe
sen, yar,
koşar adım kaçtın.
Sevene yapılır mı bu zulüm?
Sen vicdanını yitirmiş,
yüreksizsin.

Şimdi izle eserini.
Gitmek nasılmış
öğreneceksin.
Ben severken gitmeyi bilirim de
sen yaşarken ölmenin
ne demek olduğunu
benden öğreneceksin, yar.

Gördüm ki
hiçbir bağ seni tutamazmış.
Öyle bir gideceğim ki
Adımlarım kendimden emin.
Bastığım asfalt bile
benimle gurur duyacak.

Seni attım aklımdan,
kalbimden.
Şehrinde
ne gölgemi
ne de kokumu bırakacağım.

Şehadet parmağımı kaldırıp
Allah’a ahdettim;
seni aklımdan, fikrimden
sileceğim diye.

Sevgim,
yüreksiz yüreğine
sadakam olsun.

Sorumsuzluğun
bizi
bizde bitirdi, sevgili.
Sana demiyorum hoşça kal;
sen de benim gibi kal,
yarım kal,
yaralı kal.

Son nefesinde
adımı sayıkla.
Ama helalliğim
nasip olmayacak, yar.

Adam sanmıştım seni,
ama gördüm ki
adamlıktan nasibini almamışsın
bu hayattan.

Yüreğimi emanet etmiştim ellerine,
sen acımadan
paramparça ettin.
Hep ışığa hasret,
karanlıkta hapsettin her defasında.

Acımadan sapladın paslı hançeri yüreğime;
geceler boyunca
kanlı gözyaşları akıttım.
Dilim sustu,
yüreğim feryat etti;
de sesim duyulmadı, sende..

Senin hep bir bahanelerin vardı,
benim doğrularım
sana yanlıştı.
Kaç kez kırdın, incittin, yerlere attın;
o kadar çoktu ki can acım,
sayamadım, sayamadım, yar.

Her defasında Gittim, gittim dedim,
gidemedim.
Oysa binlerce kez gittim,
ama dönüp dönüp
celladıma sarıldım.

Gitmek için
onca sebep varken,
senden kopamamak
en ağır yaraydı.

Seni deli gibi severken
gitmek hiç de kolay değildi.
Sevgisiz yüreğinde
sevgim ve ben
ziyan oluyorduk.
Yaşarken
beni kefene sarıyordun.

Şimdi gömdüm toprağa bu aşkı.
Kapandı defter.
Hesap mahşere kaldı.

Yoluma çıkma.
Eceli oluyorum,
seni seven
bu canın.

Gömdüm maziye senli
olan ne varsa gelme artık.
Yokluğuna
öyle güzel alıştım ki sevgili..

Asya Öztür