Çekmekle Bitmedi Çilem Şiiri - Hamit Atay

Çekmekle Bitmedi Çilem

Çekmekle bitmedi çilem,
her sabah başka bir yerim sızlar,
geceye sığmayan dertlerim var
yastığıma anlattığım…
Uyku küser gözlerime,
rüyalar bile borçlu bana.
Bir yanım susar,
bir yanım hâlâ haykırır;
insan bazen konuşmadan da
kanatır kelimeleri.
Gülüşlerim emanet,
içimdeki fırtına bana ait.
Kırıldım, evet…
Ama en çok kendime kırıldım.
“Geçer” dedim her seferinde,
geçmedi;
zaman yalnızca
yerini değiştirdi acının.
Dost bildiklerim rüzgâr çıktı,
adımı bilen çoktu,
halimi bilen az.
Sırtımdaki izler
aynı bıçağın farklı hatıraları.
Çekmekle bitmedi çilem,
bir ömürlük sabır verdiler sanki;
her kapıdan umut diye çıktım,
hüzünle geri döndüm.
Yoruldum ama yıkılmadım,
düştüm ama dağılmadım.
Bir çınarın altında bıraktım
çocukluğumu,
oradan beri büyüyorum
yaralarımla.
Şiir oldum biraz,
biraz suskunluk…
Şimdi sorarsan:
“İyi misin?”
Derim ki;
alıştım.
Çünkü insan
en çok alışınca güçlü sanılır.
Çekmekle bitmedi çilem,
ama bitti sananlara inat
hâlâ ayaktayım.
Kalbim yorgun,
ruhum dirençli…
Ve ben,
acıya rağmen
yaşamaktan vazgeçmedim.
Hamit Atay