biz olumlu(+)düşündüğümüz an korkularımızı yenmiş oluruz.
kaybetmekten korktuğumuz her saniye,kazanmaktan uzaklaşırız.
daha yolu koyulmadan yada yolun başında bu yolun sonu olmaz dediğimiz an yolculuktan vazgeçmiş,
yalnızlığı seçmiş oluruz.her zaman ve her koşulda veren taraf olarak adlandırırız kendimizi,
hep ben en önce ben diye başlamak ziyadesi ile yanlıştır.neden hayatımızın merkezi olabilme
ihtimali olan yürekli insanlara ve kendi kalplerimize orantısız kaybetme korkusu,
güvensizlik baskısı uyguluyoruz???bırakalım o bizi odak noktası yapsın.
Başım köpük köpük bulut, içim dışım deniz,
ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda,
budak budak, şerham şerham ihtiyar bir ceviz.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında.
Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda.
Devamını Oku
ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda,
budak budak, şerham şerham ihtiyar bir ceviz.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında.
Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta