Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
mükemmelin de üstünde bir çalışma bir paylaşım
kusursuz güzelikte akış anlatım titizlikle
yüreğinden okuyucusuna sunulmuş
severek okudugum okurken haz aldığım bir sunu
kutlarım yüreğini başarılarıyın devamını dilerim
Cevapsız kalmış sorular,bırak öyle kalsın.
Bu zalimliğini benden başkası duymasın.
Ben suskunluğumdayım,lakin kalem ağlasın.
Çekil git sevdam içimden,canım çok yanıyor.
Sen vazgeçmişken,ikimizden,gitme diyemem.
Yüreğimden mutluluğumu,sökme diyemem.
Yazık bize gülüm,,etme,eyleme diyemem.
Çekil git sevdam tükendim,canım çok yanıyor.
Yüreği kalemi olan can dostum bu güzel eserini bir kez daha okudum.Harika,yürek esintisini dizelere yansıtmak yürek işidir,kutlarım.Mutluluk ve sağlık dileklerimle,yüreğin var olsun,saygılar...
Sevdalar her devirde can yakmıştır şairim tebrikler. Selamlar hanımefendi.
gitme diyememek git demektir bazen,
git demek kal icimde demektir bazen..
hazan acmis bu siir dize dize,
yaprak döküyor saire, bu mesaj bize..
-sevgiyle
Tebrikler ayşe gerçekten harika bu nefis şiirinizi yürekten kutlar başarılarınızın devamını dilerim kaleminiz daim olsun Turan
Her başın bir sonu mutlaka olur dost yürek bu hayatın kanaunudur çünkü o yüzden de kendimizi paralamamız hiç gereksizdir. İnsanoğlunun çekemeyeceği yük acı hüzün yoktur, bir şekilde herşeye göğüs gerebilecek yapıdadır insan bünyesi, yadan bunu böyle yaratmıştır. Ben derim ki bu acıları bizler kendimiz büyütüyoruz kendimiz dert ediniyoruz sanki dünyanın sonuymuş gibi sanki hayat bir kişi üzerinden bize bahşedilmiş gibi, evet gönül diyecekler var elbette ama bu gönülündse bir hakimi var bir beyni bir mantığıda var derim. Bu vesileyle şiirinizi şiir olarak çok beğendim ve sizi tam puanımla kutluyorum. Sevgiler can. Bilal Esen
Cevapsız kalmış sorular,bırak öyle kalsın.
Bu zalimliğini benden başkası duymasın.
Ben suskunluğumdayım,lakin kalem ağlasın.
Çekil git sevdam içimden,canım çok yanıyor.
..
kutluyorum yazan güzel yüreği..
namık cem
Cevapsız kalmış sorular,bırak öyle kalsın.
Bu zalimliğini benden başkası duymasın.
Ben suskunluğumdayım,lakin kalem ağlasın.
Çekil git sevdam içimden,canım çok yanıyor.
Can yakmayan sevda varmıdır acaba..? Yada bizmi yakıyoruz kendi canımızı bilmeden...Çok güzeldi Can.. Sevgiyle...
Aşk acısını anlatan güzel bir şiir yazan yüreği kutlarım saygılar sevgiyle
Ne dertler görmüştüm,yakmamıştı senin kadar
Duramam yerimde,bütün mekanlar bana dar
Uykusuz gecenin koynunda,firariyim yar
Çekil git sevdam içimden,canım çok yanıyor.
Kaleminizi kutlarım.Sevgiyle...
Bu şiir ile ilgili 12 tane yorum bulunmakta