Er hatte immer Angst vor Kämpfen.
Weder einzeln noch gemeinsam.
Er wurde ständig von Leuten in der Seitenstraße verprügelt
durch von den auf der oberen Strasse
In jedem Kampf ging etwas von seiner Seele verloren.
Er forderte andere nicht auf, zu kämpfen.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta