Cehl-i Mürekkeb Şiiri - Afşin Dualı

Boş kafa, gür sada... (Haşmetli cehalet)

​Deryayı görmemişsin, katrede boğulursun
Her kelamın bir zehir, kendinle yoğrulursun
Aynaya bakmazsın ama aleme mizan verirsin
Sıfır noktasında durup, arşa değdim dersin
(Halt ettin!)
(Ad-lib: Cehl-i mürekkebsin evlat...)
Her mevzuya hakimsin, lakin özün kupkuru
Egon bir kale olmuş, yıkar geçer bu nuru.
​
Dışın saray gibi lakin için harabe (Viran-ı dil)
Lafın çok ama hükmün bir tek hubabe (Boş köpük)
Dönüyorsun etrafında, sanırsın bir gülle
Lakin çarptığın duvar, kendi nefsin, bu dille!
(Ad-lib: Haddini bil, bi-çare...)
​
Bilmişlik taslarsın, meclis-i ulemada
Aslında bir hiçsin, kaybolursun duada
Kibrin bir dağ olmuş, yolunu gözler kaza
Fikrin yok, zikrin çok, uğradın itiraza
(Ad-lib: Hodbin! Hodfüruş!)
Sözlerin iğreti, ruhun ise bir pazar
Kendi kuyunu kazdın, işte o dar mezar.
​
Susmak... (Sükût-u lisan)
En büyük cevaptır sana (Selamet-i insan)
Ama sen durmazsın...
​
Cannonball gibi gel lakin camdan kalen var
Hicv-i şahane bu, sana dünyayı dar eyler
Lafazan... (Heba...)
Bi-edeb... (Feda...)
(Mü-te-keb-bir...)