Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Sevgili Şair;insanın cenettide cehhenemide kedi içinde,bu çok güzel dizeleri kutluyorum,nice şiirlere,nice paylaşımlara.selam ve sevgilerimle.
***Zaman katili olduk,vakitsiz gelen gece ile*** bu mısra şiirin özü gibi....zamanın efendisi olmak umudu ile ... ( +10 ) kutluyorum selamlarımla saygılar....
çok zengin bir anlatımınız var...beğeniyle okudum...kaleminiz var olsun usta..
Sevgili Selvi,
Ateş haykırıyor,coşuyor,umutsuzluk cennetin de
Vefasızlık baş kaldırıyor,yaşanan anılarla birlikte
İhtiraslar,pismanlıklar,alayı gelse ne yazar bu saatte
İnleyen nameler,derman olmuyor çaresizligime
Toprak ayaklarımın altından kayıyor,dönüyor mabedine
Her kul acısıyla barışık,ben küsüm acılar ülkesine
Dermansız dert yokmuş,bundan banane
Her olmazın,ilkinide yaşıyorum sayende
Yerlerde pas pas oldum,çaresiz derdimle
Gözlerim kan çanagı,ağlıyorum erkek halimle
Lanet olsun sevgine,geçirdiğimiz her güne
Yine derki kalbim,seviyorum delice
Bir hüzün yumağıydı şiiriniz.Adıyla, temasıyla, işlenişiyle, özgün imgeleriyle Okumaktan haz duydum. Kutlarım tam puanımla gönülden...Esenlikle...
'Zaman katili olduk,vakitsiz gelen gece ile
Yanlızlıklara kul,yokluklara sermayeyiz ikimiz de '
Mutlulukla değerli Ender.
Zaman katili olduk,vakitsiz gelen gece ile
Yanlızlıklara kul,yokluklara sermayeyiz ikimiz de
Haydi yine söyle,eskisi gibi,seni seviyorum diye
Sesin mi kısıldı,muttarip mi kaldın ayrılık güneşine
Saat durdu bak, sesini duymayınca on iki de
Gündüz geceye küs gitti,ama barışır sabah güneşiyle
Gemimiz alabora oldu,batıyor sevgimiz dibe
Belki bir başka alemde buluşuruz göz göze
güzel bir anlatım,kutluyorum efendim..
Sevgili kardeşim : Ender Selvi,
Gönülden kopup gelen sevgi sadakat ve sitem duygusu altında ustalıkla yazılmış muhteşem bir şiir olmuş. Beğenerek ve saygı duyarak okuduğum bir şiirdi.
Yuvanızda huzur ve mutluluk , yüzünüzde sevinç tebessümleri hiç eksik olmasın, Kaleminizin her dem kudretli ve ilham yüklü olması dileklerim ile birlikte kardeşimin sayfasına Üçüncü Tam Puanı bırakıyorum.
Her şeyin en güzeli sizi ve sevdiklerinizi bulsun efendim.
Sevgi ve saygılarımla.
Dr. İrfan Yılmaz. TEKİRDAĞ.
DERİN DUYGULU GÜZEL ŞİİRİ OKUTAN YÜREĞİNİZE SAĞLIK ENDER HOCAM GÜZEL ŞİİRİNİZİ CANİ YÜREKTEN KUTLARIM
SELAM VE SAYGILARIMLA
Saat durdu bak, sesini duymayınca on iki de
Gündüz geceye küs gitti,ama barışır sabah güneşiyle
Gemimiz alabora oldu,batıyor sevgimiz dibe
Belki bir başka alemde buluşuruz göz göze
çok hoş bir şiir okudum...emeğinize sağlık sevgili şair..
TEBRİKLER KALEMİNİZ DAİM VE KAİM OLSUN
Bu şiir ile ilgili 12 tane yorum bulunmakta