İnsanın düşüncelerine hapsolduğu bir ruhta yaşaması kadar kötü bir durum yoktur
Yapmacık karakterlerin ve samimyetsiz duyguların cezalandırılmadığı bir dünya düşünün kimsenin kimseyi umursamadığı şefkati aşkı sevgiyi ruhların değil bedenlerin yaşadığı
Daha bir iki gün geçmeden başka bedenlere dokunmanın arsızlığıyla yüzleri kızarmadan sokaklarda aşık atarcasına gezinen insan silüetleri
İşte böyle bir cehennemde yaşamanın ne kadar zor olduğunu ve hassas kalpli insanlara ne kadar ağır geldiğini düşünmeden edemiyorum
Bu konu hakkındaki tek yorumum insanların bedenleri dokunmadan önce ruhlarına dokunmayı başarabiliirsek işte ozaman gerçek bir insan olmanın hazzına erişebilir
hayvanlardan kendimizi ayırt edebiliriz ...
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta