Ve diz çöktüklerinde anlayacaklar, darbelerin şiddetini.
Sessizce ağlamaya fırsatları bile kalmayacak.
Ölü bedenleri serilmişken yere.
Ve arkalarından ağlayan biri bile kalmayacak.
Güneşin bile doğmak istemediği bu gecede.
Sokaklarda ışık yayacak bir mum bile kalmayacak.
Bir satır söze muhtaç bu kafalar.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta