çay kırmızı tadın
kandıran saatlerinde
cam arkası keyfiyle demlenen
özlemlerimi yudumluyorum yine.
her seyrim; boğazımı düğümleyen
duman karalığıyla..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Denemem gerek...cam arkası keyfinde özlemleri demlemek nasıl bir şey. Aslında bir kaç yudum tadına bakmadan anlaşılmaz ki... Kutluyorum Gülden Hanım... Hoştu...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta