Kaç saçı kuruttunuz siz çatılar
Kimleri güldürdünüz ali nazik gibi yüzler
Düş avlularımın üstünde dolaştınız yıllarca
Yıldızlarımızı, gecelerimizi katlettiniz hunharca.
Şimdi çatımıza bakanlar görürler ahşap ve tuğla.
Yağmur damlalarına karışan pembe düşlerden eser yok
Kılık kılık evlerin üstünde nakarat gibi...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta