önce evlerin çatıları tutar kar tanelerini
yukarda yalnız oldukları için
çatılar beyazladığında dostları kuşlar pek görünmezler ortalarda
işte ben böyleyim boş bir evin kar tutmuş çatısı gibi
kusurlarım, kırıklarım, solgunluklarım görünmesin diye kışı beklerim
ve hergün gökyüzünden düşecek o dost kar tanelerini
her çatının hayalleri vardır
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




içindeki kırıkları düzeltmesi, tıkanmışlıkları açması için
ama artık zanaatkar bulmak zor bu zamanda
Doğru söze ne denir?
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta