Çatal Şiiri - Mert Kanmaz

bir masa ağlıyor,
üzerinde intihar notları
kağıt değil, deriyle yazılmış
ve mürekkep: içeriden sızan bir unutuluş
duvar soluyor
üstünde gözbebekleri var
hareket etmiyorlar
ama beni içeriden izliyorlar
bir fare cesedi gibi sessizler
çatalı alnıma soktum geçen gece
çünkü beynim yemek istemediğim bir şeydi
çünkü içimde biri çığlık atarken
diğeri o çığlığı yemek kaşığıyla yutuyordu
pencere açılmadı,
ama dışarıdan bir yüz girdi içeri
sadece bir yüz
gözleri yoktu ama beni tanıdı
ve dudağı yoktu ama ismimi söyledi
adım mı
hayır, o bir hastalığın adıydı
beni içeriden çürüten
ve her harfi ayrı ayrı tırmalayan
nefes almadım,
çünkü ciğerlerimde diş vardı
her biri bir ısırık attı
ve içimdeki hava kanamaya başladı
ellerim
parmakları yok
sadece tırnaklardan oluşan
bir düşünce şekli
kendimi kaşıdım
kabuk tuttuğum yerlerden ses geldi
kelime değil bu
dil değil bu
bu içeriden dışarı taşan bir böcek sürüsü
adı olmayan bir duygunun yumurtlaması
hiçbir anlam yok burada
ve bu güzel
çünkü anlam gelince
delilik kaçar
bileklerim sarkıyor
ölüm ise delirmiş avuçiçlerimde