Yüreğim yılgındı,
ezilmişti...
Kimbilir;
Üstünde kaç kere gezilmişti...
Bu ne hazin bir serzeniş,
ne yokolası özleyiş...
Kor demirden,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




19.05.2012 23:25:00
En sevdiğin, en büyük düşmanındır...'İnsan sevdiğini öldürür' der Wilde, doğru sanırım. Sevmekten korkar
oldum, Angel gibi mutlu olunca acı verene dönüşmekten...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta