Tanyeri ağırıyor ufukta,sakın şaşırma ve unutma ağlayacaksın ağarırken tanyeri
belki de birdenbire sevineceksin batarken güneş.
buza keserken yine sabahlar,üşüyüp büzüşeceksin,rüyalardan çıkacaksın, çıkacaksın belki de işkenceden
onurun bilinciyle kök salacak umutların dünya,evren hababam dönecek,
sen yeni bir güne başlıyorken ücretli emeğin dünyasında bulacaksın kendini
patronun hazmedemediği şeylere anlam vermeye çalışacaksın
belki gülümseyecek gönülsüz bir avuntu sarıverecek içini
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta