Ufuk çizgisiyle gelen uğultularda buluyorum iç çekişlerle sessizliğimin hüznünü
Sorgularken çocukların ağlaması gözlerimden düşen solmuş yaprakları ölümün sonbaharında kıstırılmış keskin bakışımdaki nefreti boyuyorum
Akşamın kızılllığında acı türkü çığırıyor yürekler en kanlı ağlamasında.
bebeler göremeden köhne mavi gökyüzünü uçuyorlar melek kanatlarına canilerin günahlarını sırtlanarak bulutlara.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Lacivertlerimi salaymışım keşke daha önce de salyalarınızı bulaştırmadan
bebelerime siz cehennemin dibine!
beli ki bir şeylere kızmışınız inanıyorum ki hak etmiştir
siire sevgi şaire sayğı kutlarım güzel bir paylaşım olmuş
salim erben
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta