Çaresizce parçalanmış bedenlerin savrulduğu bir yeryüzü..
İnanılmayacak kadar sevmiş insan cellatlarını.
Kahrolası şu cahil insan.
Basmakalıp düşüncelerine sarılmış.
Bir kurtarıcı olarak görüyor,
İnsanı, insan.
Kafamı nereye çevirsem.
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta