Çaldılar ekmeğimi, alın yazın bu dediler,
Kılıfını uydurup hazineyi bitirdiler.
Ne de bitmez, tükenmez iştah varmış zevatlarda,
Yedikçe semirdiler, daha fazla istediler.
Kokar oldu nefesi iflâh olmaz hastalıktan,
Bir lokma yemek bulsa çıldıracak mutluluktan.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta