Çâre Ara, Çâre Ol! Şiiri - Ahmet Tabak

İnsanız neticede, mükemmel olamayız
Kusura takılırsak, huzuru bulamayız
Çözüm üretmek gerek, öncelik kendimizde
Düzelmezse kalbimiz, hiç merhem olamayız

Etkiye açık insan, korunmasız olursa
Maneviyat yok olur, şükürsüz namaz kılsa
Nankörlük bulaşıcı, şikayetle çoğalır
Düzeltemez kalbini, nefsi masum olursa

Neyin derdindeyiz biz, neden kaos severiz
Bataklığın içinde, gerçeği öteleriz
Çaresizlik içinde, çırpındıkça batarız
Görse de biri artık, kurtarsın bizi deriz

Kimler merhem olacak, manevi yaralara
Şikâyet edenlerden, fayda yok hastalara
Yılana sarılanlar, kurtulamazlar asla
Haliyle hallenende, kurtuluşu sen ara

Söz devri geçip gitti, nasihatler tükendi
Konuşan insanların, azı kaldı efendi
Âkibeti belirsiz, yargı dağıtanların
Anlattığı hak değil, yaşamadığı dindi

Bilgisiz bilgin devri, başladı yeryüzünde
Ahkam kesip toplumu, bölmenin hep peşinde
Âlim sanar insanlar, konuşan her cahili
Hissettirmez İslâm’ı, yer almaz ki gönlünde

Dürüst olan âlimin, birçok alâmeti var
Birleştirir toplumu, yara gördü mü sarar
Ecdâdından utanmaz, haksızlığı savunmaz
Hâlinde huzur vardır, sükûtu kalbe yarar

Eleştirsen üzülmez, incitirsen kırılmaz
Kem sözleri hiç duymaz, sana hiç sorun olmaz
Gönlü geniş affeder, mutlu olmanı diler
Kardeşlik tek derdidir, tartışmada bulunmaz

Koşturur muhtaçlara, sorumluluk üstlenir
Suçlamaz hiç kimseyi, işleri çözümdedir
Korkusu ahirettir, çalışması kendine
Sorumluluk içinde, kulluğu Rabbinedir

Kardeşini seven kul, kalbi mutmain olur
Samimi çalışırsa, ıslah edeni bulur
Hisseder insanoğlu, halinden etkilenir
Mürşidini bulan kalp, umulur ki kurtulur

22.01.2026
Ahmet TABAK