Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Yana yana, ağlaya ağlaya yaşıyoruz zaten...
Öyleyse yanalım ve ağlayalım yaşam adına.
Yanmakla olgunluğa, ağlamakla rahatlamağa erişir insan.
Sevgiyle ve esen kalınız....
Nafi ÇELİK
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta