1950- ve hala yaşıyorum ne tesadüf değil mi?
Cansuyu
Uyurken açlığın sıcak koynu gözlerinde
Rüzgarların alıp götürdüğü kuru dumanlardan
Ölü yaprakların çıkardığı hışırtılara kanat açtım
Felç gibi üstüme çullandı anılarım
Çentik atıyor günlerime
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Güzel bir anlatım olmuş. Tebrikler.
Güzel bir anlatım olmuş. Tebrikler.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta