Canın Canda Yankısı Şiiri - Nurgül Ankara

Hüzün bitti, şer eridi; kalpler birleşti yine,
Güneş doğdu ve nur doldu, gönlümün her yerine.
Öyle bir hayır geldi ki, can buldu cümle alem,
Hasret mührü söküldü bak, neşe yazdı bu kalem.

Dört duvar şahitlik eder, yankılanan o sese,
Sizinle gelen bu huzur, şifa her bir nefese.
Öyle özlemişim ki ben, birlikte gülmenizi,
Ruhuma iksir eyledim, sevgi dolu izinizi.

Derken bir küçük can geldi, meleklerin yoldaşı,
İkiye katladı şevki, sildi gözdeki yaşı.
Gökten inen müjdelerle, hane nura boyandı,
Sizin o güzel sesiniz, dünyamda yankılandı.

Eskiden sessizdi odalar, mahzundu her bir eşya,
Şimdi tadı bir başka can, gerçek oldu bu rüya.
Keder kara bir gölgeydi, silindi gitti kapıdan,
Yeniden kuruldu dünya, en mukaddes yapıdan.

O minik eller dokundu, hayatın damarına,
Umut ekti şen gönlümün, en aydın yarınına.
Kahkahalar yükseldikçe, çiçek açtı pencerem,
Sizinle anlam kazandı, bu bağrımda her karem.

Gülüşünüz bir mızraptır, gönlümün tellerinde,
Bin bir bahar çiçek açar, o masum dillerinde.
Dün dertle yanan şu bağrım, bugün gülizara döndü,
Hasretin kor ateşi tek bir nefesle söndü.

Şer bildiğim bütün kapı, hayra açıldı bir bir,
Gönül aynası parladı, ne pas kaldı ne de kir.
Birleştikçe ellerimiz, kader baştan yazıldı,
Aşkın o en saf mührü, alnımıza kazıldı.

Dilerim ki bu saadet, bir ömür baki kalsın,
Gönül hanemiz her seher, taze bir ışık alsın.
Nazardan, kederden uzak; sevgi dolsun ve taşsın,
Bizim bu büyük aşkımız, zamanı, çağı aşsın.

Semadan inen o rahmet, sönmesin ocağımızda,
Daim muhabbet pişsin hep, bizim bu bağrımızda.
Rabbim ayırmasın bizi, ne bugün ne de yarın,
Solmasın tek bir yaprağı, bu muazzam çınarın.

Ve o küçük canımız ki; yolu hep aydın olsun,
Ömrü bereketle dolsun, bahtı gülşene dönsün.
Adımları sağlam atsın, yüreği mertçe çarpsın,
Dünyanın tüm yüküne hep, iyilikle el katsın.

Onun attığı her adım, bize umut taşısın,
Gülüşü hiç eksilmesin, kederleri hep aşsın.
Görelim mürüvvetini, şükür dolsun özümüz,
O güldükçe hep gülecek, bizim tek göz evimiz.