Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
'üzüntü ve gülen gözler 'ikisi bir arada başaran çok azdır sanırım...başarıyorsa ne mutlu ve vaz geçme diye yüreklendiren bir yürek varsa ve hepsinden öte seviliyorsa o yürek ne mutlu... ışık karşısında acı kendini kahreder sadece...
çok güzeldi yürekten kutladım...saygılarımla
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta