canımı yak ey hayat!
rüzgara karşı işerken
yüreğine yakalanan bu adam
bir gülü kopardı da dalından,
incitmeden koklayamadı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




bu nasıl bir giriştir böyle ? sanki atı şaha kaldırarark başlıyor şiir koşmaya ...ardından temponun düşüşü ve final ...
çok güzeldi abi
çok hoş olmuş...düşüncelerinize sağlık...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta