Bazı insanların canı cehenneme,
beş para etmiyor,
Ne kabuğu ne içinin fındığı,
Mutsuz, meymenetsiz suratları!
Anlatmaya yirmidokuz harf bile yetmiyor,
Ne kavuğu ne kabuğu ne de kılığı,
Adi, ruhsuz zamanın çirkin insaları,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta