Caney Şiiri - Erdal Balcı 2

Rüzgâra Ver Kokun Gelsin
Bir uçurum kenarında durur gibi beklemek seni,
Adın dilimde mühür, sesin kulaklarımda yankı.
Aramızda aşılmaz dağlar, geçilmez denizler değil;
Zamanın ötesine düşmüş, amansız bir veda seninki.
Sesine hasret kaldığım, bari rüzgâra ver kokun gelsin.
Bedenin ve ruhun, artık başka bir gökyüzüne emanet.
Takvimler sensizlik sayıyor,
Burada mevsimler hep ayaz,
Sonsuz ayrılık dedikleri şey;
Caney! İçimde kopan kıyamet…
Ah, o ulaşılamayan kirli beyaz uzaklar…
Yolların bittiği yerde başlar benim çaresizliğim.
Yol kalmadı Caney!...
Çaresizim.
Bir kuşun kanadına yükledim tüm söylenmemişleri.
Söylenememişleri…
Hele kahrolası o keşkeleri.
Gittiğin yerden dönmeyeceğini bile bile beklediğim.
Ne rüyalar teselli eder artık, ne de solgun bir resim.
Gözlerin hayalimde birer yıldız gibi sönük.
Bedenim geçmişe asılı kalmış, ruhumsa sana dönük.
Kavuşmak! Hafızamdan silinmiş sanki yasaklı bir kelime.
Yüzüne hasret kaldığım!
Bari rüzgâra ver kokun gelsin…
Son kez değsin tenime o hayali dokunuşun.
Bu veda nihai, bu gidiş dönüşsüz, bu yer bir sürgün;
Ben, kendi gurbetinde vurulmuş o kuşun…
Hangi yöne baksam, yüzünün gölgesi düşer toprağa.
Bir ömürlük hasreti şu dar göğsüme sığdırdım da,
Sığdıramadım gidişini, yanıp duran bu cana.
Işığın hükmü bitti, karanlık sardı sol yanımı.
Sen göçüp gittin, bense bu gidişin yası...
Bilirim, seni görmem imkânsız;
Bari rüzgâra ver kokun gelsin...
Hangi rüzgâr can verir, canı çoktan çekilmiş bu cana?
Kavuşma ihtimali dipsiz kuyuda unutulmuş bir rüya,
Sen sonsuz bir uykuda, bense o uykunun kabusunda;
Seninle başladı hayat, seninle kapanır bu sayfa...
Bekle Caney!
Kokunu da yüreğimde getirecem sana...
Beni bıraktığın yerden... dün almaya geldiler,
Deli olduğumu sanıyorlar!
Seni sevmenin adı tıpta akıl tutulması!
Aslında bu ruhun yavaşça yorulması...
Karanlık, soğuk bir odanın uyandım sabahına,
Adını yazdığım camda kalan nefesinin buğusuna...
Seni kaybettiğim gün, ben aklımı da uğurladım,
Kendi cenazemde durup en çok da sana ağladım.
Anladım ki bu dünya, aramızda koca bir engel.
Dün gece seni rüyamda gördüm,
Elinde bir beyaz kefen; “Gel.” dedin, “Bitsin bu sürgün, kurtulsun beden.”
Bir sedye, bir yeşil örtü, sessiz bir hastane çıkışı...
Bitti artık bu delilik, bitti o yokluğun yakıcı azabı...
Tıp kazandı, ben öldüm; ama ben sana geldim...
Kokunu da yüreğimde sana getirdim...

Erdal Balcı