Cananım ağlama taşa toprağa
Umudun bağlama dala yaprağa
Yeşil bez bağlama kuru budağa
Çaresiz,dermansız kalsan da bile
Hak seni özünden saldı dünyaya
Başka varlık alıp koyma araya
Aklın kemalınla düşün bir daha
Sevdanı deryaya salsan da bile
Gözünü aleme açtıktan beri
İçinde duruyor Hakkın cevheri
Ben donu giyenden içme kevseri
Ateş ile nara yansan da bile
Delikli taş bilmez neler ettiğin
Neleri yıktığın neyi döktüğün
Hangi gönül ile gelip gittiğin
İçinde daralıp kalsan da bile
Dost ile aradan kaldır perdeyi
Sen sende ara bul derde çareyi
Doğan yol bilmezden uzat arayı
Şah ile sultandan olsa da bile.
Ozan Doğan Can Baba
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta