Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Canan var...Ve onu candan öte sevebilmek, zaman, mekan kavramı olmadan......hepimiz divâne olurduk o zaman....bu mutluluğa ermek kârımız olsaydı eğer, lâyık olabilseydik..O günlere kavuşmak dileğimiz olsun ve duamız......
Evet..Gerçekten derin...sevgiler kardeş...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta