Cananım Şiiri - Sadık Kocabaş

:CANANIM:
Ezelden beridir yoldur muradım
Hakk'ın dergahında kuldur cananım
Gönül kalesine sevda kuşattım
Aşkın şerbetidir boldur cananım

Eğriyi bilmezsen doğruya erme
Nefsinin atını boşa sürme
Haram lokma ile sofraya girme
Bu meydan sırat-ı yoldur cananım

Ulan dertli gönlüm neden susarsın
Çakal nefesine zehir kusarsın
Dünya malı için surat asarsın
Sonu iki arşın çuldur cananım

Yiğit olan sözü özünden söyler
Kamil olan eli gözünden eyler
Münafık ne bilsin, neyi ne eyler
Gerçek arif olan dildir cananım

Yalan mektuplarla bizi avlatma
Sözün sahtesini kalbe damlatma
Boş lafı unutup nefsi parlatma
Menzilin kapısı güldür cananım

Dostu düşman sanıp kuyu kazarlar
Adaleti kendi gibi yazarlar
Hakk'ın defterinde ismi bozarlar
Kıyamet koptuğu haldir cananım

Zamanın içinde savrulup durduk
Aşkın ateşine sineler vurduk
Biz bu dertle nice hayaller kurduk
Emanet edilen can dır cananım

Halkın aynasında kendini ara
Düşürme adını onulmaz yara
İkilik biterse erersin kâra
Kalemsiz Şair kuldur cananım