Çanakkalede Doğan Güneş

Çanakkale’de bir sabah doğdu ki güneş bile titreyerek yükseldi ufuklardan,
Toprak, kanla yoğrulmuş bir dua gibi kokuyordu, rüzgâr şehitlerin adını fısıldıyordu usul usul,
Bir annenin gözyaşıyla sulanan her karış vatan, bir destanın kalbinde atıyordu,
Ve o gün, bir millet ölümle değil, onurla tanıştı; diz çökmeden, baş eğmeden...

Mustafa Kemal Atatürk bir söz söyledi ki zaman sustu, mermiler bile saygıyla durdu o an,
“Ben size taarruzu değil, ölmeyi emrediyorum” dediğinde, ölüm bile emre girdi,
Genç bedenler, henüz hayatı tanımamış yürekler, bir bayrak uğruna sonsuzluğa yürüdü,
Ve gökyüzü, yıldızlarını o gün biraz daha çoğalttı, biraz daha parlattı şehitlerle...

Seyit Onbaşı sırtladı umudu, kaldırdı imkânsızın ağırlığını omuzlarına,
Bir mermi değil, bir milletin kaderiydi kaldırdığı; bir milletin dirilişiydi attığı,
O an zaman durdu, tarih nefesini tuttu, dünya bu sessiz çığlığı dinledi,
Ve o mermi, sadece düşmanı değil, umutsuzluğu da parçaladı derinlerden...

Yahya Çavuş ve arkadaşları, bir avuç yürekle bir orduya karşı durdu,
Kurşunlar yağmur gibi inerken, onların yüreği dağ gibi dimdikti,
Her düşen beden, toprağa değil, bir efsanenin kalbine düşüyordu aslında,
Ve o toprak, o günden sonra sadece toprak değil, bir milletin secdesi oldu...

Bir mektup yarım kaldı cebinde, “Anne” diye başlayan ama “dönemem” diye biten,
Bir sevgili gözyaşında sakladı vedayı, bir çocuk babasını rüzgârlarda aradı,
Çanakkale sadece bir savaş değildi, bir milletin kalbinin parçalanışıydı sessizce,
Ama o parçalar birleştiğinde, dünyaya meydan okuyan bir yürek oldu yeniden...

Toprak konuşsaydı, “ben kanla yazıldım” derdi, “ben gözyaşıyla büyüdüm”,
Her adımda bir dua, her taşta bir hatıra, her rüzgârda bir isim saklı,
Bu vatan, kolay kazanılmadı; her karışı bir can, her ufku bir kahraman,
Ve biz, o kahramanların suskun çığlıklarında büyüdük, onların emanetinde yaşıyoruz...

Ey Çanakkale, sen sadece bir şehir değil, bir milletin kalbinde atan sonsuz bir yara,
Ama o yara gururla taşınır, o yara onurdur, o yara bağımsızlıktır,
Şimdi biz her nefes aldığımızda, senin uğruna düşenleri hatırlıyoruz,
Ve her gözyaşında bir teşekkür, her duada bir “unutmadık” fısıltısı saklıyoruz...