Çanakkale Tek Toprak Tek Siper

Güneş Gelibolu’dan kanlı doğarken o sabah,
Aynı ekmeği böldük, aynı tütünü sardık.
Dillerimiz farklıydı ama aynıydı eyvah,
Biz bu dar boğazda, ölümle nişanlandık.

Ben Cudi’nin rüzgarını getirmiştim heybemde,
Sen Sakarya’nın suyunu taşırdın bakışında.
Aynı merminin sıcaklığı sızladı göğsümüzde,
Birleştik hilalin o mağrur nakışında.

"Bra" dedik, "Kardeş" dedik bir nefeste,
Aras’ın feryadıydı Meriç’in sinesine dolan.
Kilitbahir şahittir, o daracık kafeste,
Etle tırnaktık biz, gerisi koca bir yalan.

Dualarımız karıştı, semaya tek bir el kalktı,
Kürtçe bir ağıt yükseldi, Türkçe bir sabırla.
O gün Çanakkale’de ne sen vardın ne ben vardık,
Biz olduk, harç olduk o devasa asırla.

Şimdi sessiz bir uykudayız, yan yana, derinde,
Toprak bizi ayırmadı, kucakladı birer birer.
Hâlâ omuz omuzayız şüheda defterinde;
Birimiz Mezopotamya, birimiz Anadolu, tek bir siper.

Sinan Bayram