Eyvah! Nerede şimdi, o Evlâd-ı Fâtihân?
Durma öyle put gibi yok mu senin fatihân?
Şu boğaz da binlerce candan can çıkmadı mı?
Hatta şu durgun sular günlerce kan akmadı mı?
Nesiller bir gül gibi, koparılıp dalından
Vazgeçmedi mi onlar bacağından kolundan?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta